Lee Fields en Charles Bradley hebben twee dingen gemeen. Beide soulzangers zijn al decennia bezig in de muziek, maar braken nooit door. Pas sinds een paar jaar krijgen deze rasartiesten de credits die ze verdienen. Charles Bradley met het dit jaar verschenen debuutalbum No Time For Dreaming, Lee Fields met het sterke My World uit 2009.

In Paradiso worden beide zangers ondersteund door de Menahan Street Band, dat voor de gelegenheid ook Lee Fields’ The Expressions vormt. De band trapt de avond af met instrumentale authentieke funk/soul in de traditie van Booker T & The MG’s en The Meters. Drie blazers, een toetsenist, gitarist, bassist en drummer laten je ziel swingen op subtiele soulsubstanties.

In een bijna uitverkocht Paradiso is Charles Bradley onder de indruk van het enthousiasme waarmee hij ontvangt wordt. De 62-jarige zanger werd geboren in Florida, groeide in armoede op in Brooklyn (New York) en werkte als kok en klusjesman, terwijl hij vanaf de jaren ‘60 in steeds wisselende formaties op de bühne stond. Politie en justitie zaten hem af en toe op de hielen, maar het geloof hield Bradley uiteindelijk staande. Toen Charles’ broer doodgeschoten werd door zijn neef, leek hij down & out, totdat Gabriel Roth van Daptone Records hem tijdens een optreden ontdekte en onderbracht bij het label.

Live klinkt Charles Bradley als een ideale kruisbestuiving tussen James Brown en Otis Redding. Rauwe ongepolijste soulnummers als het meeslepende bloedmooie Heartaches & Pain, How Long en single The World, maar ook uptempo funky tracks als No Time For Dreaming en Golden Rule passeren de revue. Ondertussen beweegt de charismatische deepsoul-zanger on stage als een jonge god, glijdt hij door zijn knieën en flirt met de dames vooraan, die hij handkusjes toewerpt. In Why Is It So Hard vertelt hij min of meer zijn levensverhaal. Na nog een cover van Neil Young’s Heart Of Gold verlaat Charles met opgeheven hoofd de voormalige kerk, waarin hij zich zichtbaar thuis voelt.

Lee Fields groeide op met het ritme en de blues van Memphis in de jaren ‘60 en begon zijn carrière in de jaren ‘70, als een funkartiest die veel overeenkomsten had met James Brown. De kleine soulzanger maakte meerdere albums die uitgroeiden tot collectors items. Na een lange stilte kwam hij begin jaren ‘90 met een nieuwe plaat terug in de spotlights. Na nog een sabbatical van enkele jaren verraste Fields in 2009 met zijn tweede comeback, het uitstekend ontvangen album My World. De elf songs werden opgenomen met The Expressions, de huisband van het Truth & Soul label waarbij de formatie zit.

Live weet Lee Fields de zaal te overtuigen met een onweerstaanbare meer downtempo set dan zijn voorganger. Prachtige intense songs als Honey Dove, The Only One Loving You en vooral Loves Comes And Goes en Ladies pakken het publiek moeiteloos in. En ook in een meer opzwepende track als Money Is King toont de kleine soulkikker een groot zanger te zijn. Kortom, een (h)eerlijk avondje oprechte soul van twee gouwe ouwe!

Review door: Roel Janssen