Master’s Choice: Perquisite (Deel 1)

Perqbanner

Perquisite wordt vaak in één adem genoemd met zijn voormalige partner in crime Pete Philly, waar hij een paar jaar geleden hits als Mystery Repeats en Time Flies mee scoorde. Maar ook solo redt hij zich prima, want met de tijdloze producties op zijn recente debuutalbum Across onderstreept Perq zijn talent. De tweede single van dit album, Dreams Of Gold, is net uitgebracht.

Voor RELOAD dook de 28-jarige producer in zijn eclectische platenkast om antwoord te geven op de moeilijkste vraag die je aan een muziekliefhebber kan stellen: wat zijn je tien all time favorite albums en waarom? Check de hele feature in ons nieuwe nummer, of houd de site in de gaten voor deel 2.

01. The Beatles – Magical Mystery Tour (1967)

Ik vind het interessant om te zien dat hoe succesvoller de Beatles werden, hoe origineler en experimenteler hun muziek werd. Vaak zie je juist het tegenovergestelde. Naar mijn mening zijn de Beatles dan ook op veel gebieden nog steeds niet overtroffen door welke band dan ook. Daarom is het een hele opgave voor me om mijn favoriete Beatles-album te selecteren. Maar ik kies voor Magical Mystery Tour. Met briljante John Lennon tracks als “I Am The Walrus” en “Strawberry Fields” en geflipte psychedelische nummers zoals “Blue Jay Way”, laat dit album zien dat de Beatles, en zeker ook hun producer George Martin, hun tijd ver vooruit waren. Met hun gebruik van samples kunnen ze zelfs gezien worden als één van de groepen die de weg vrijmaakten voor een nieuw genre dat zo’n vijftien jaar later ontstond: hiphop.

02. Simon & Garfunkel – Sounds Of Silence (1968)

Mijn moeder draaide deze plaat vaak toen ik jong was. Als ik hem nu hoor, krijg ik daardoor automatisch een soort nostalgisch gevoel naar mijn jeugd. De songteksten zoals die van het prachtige “Leaves That Are Green” dragen daar ook zeker aan bij. Dat nummer, maar ook “Most Peculiar Man” zijn echt geniaal in hun instrumentatie. Het zijn nummers die voor mij heel nauw verbonden zijn met het beeld dat ik van de jaren ’60 heb. Wat ik heel cool vind aan de opbouw van deze plaat, is de vrijwel natuurlijke mix tussen de meer rijk geïnstrumenteerde ritmische nummers als “Richard Cory” en de meer intieme nummers die soms alleen worden begeleid door een enkele gitaar, zoals “Kathy’s Song”. Naar mijn mening is dit één van de mooiste platen van de jaren ’60 en misschien zelfs wel een van de mooiste platen ooit gemaakt.

03. A Tribe Called Quest – Midnight Marauders (1993)

Als ik mijn favoriete Tribe-album moet kiezen, zit ik met hetzelfde dilemma als bij The Beatles. Zeker vier van de vijf albums van A Tribe Called Quest, behalve hun eerste, hebben namelijk een plek in mijn top-10 van hiphop-platen. Maar ik kies voor hun derde album, Midnight Marauders. Zowel vanwege de super-jazzy en melancholische producties, als vanwege de soulvolle delivery van Q-Tip en Phife Dawg. Tracks zoals “Award Tour”, “Steve Biko (Stir It Up)” en “Oh My God” zijn ongeëvenaard in hun jazziness, terwijl nummers als “Midnight”, “Electric Relaxation” en “Lyrics To Go” een bepaald soort melancholie over zich hebben die je maar zelden hoort in hiphop.

04. The Roots – Illadelph Halflife (1996)

Illadelph Halflife is het derde en naar mijn mening beste album van The Roots. Alhoewel ik hun laatste paar albums minder dig, is dit album absoluut een klassieker. Nummers als “Respond/React” en “Clones” bewijzen dat jazzgeïnspireerde hiphop ook kan bangen. Aan de andere kant anticiperen tracks als “Episodes”, “The Hypnotic” en “No Great Pretender” de psychedelische invloeden in hiphop die tot bloei kwamen op Common’s (en J. Dilla’s) meesterwerk Electric Circus. En dan is er natuurlijk nog de classic “What They Do”. Ondanks zijn lengte van twintig tracks, overtuigt dit album van begin tot eind.

05. Radiohead – OK Computer (1997)

Ik was altijd erg georiënteerd op hiphop toen ik jong was, maar vanaf mijn 17e begon ik uit nieuwsgierigheid voor andere genres meer naar jazz en soul te luisteren. Pas zo’n vijf jaar geleden ben ik ook meer naar indie gaan luisteren. Zo kwam het dat ik dit album pas in 2006 voor het eerst in zijn geheel beluisterde; negen jaar na de release. Ik herinner me nog dat de plaat me bij de eerste luisterbeurt zwaar tegenviel. Was dit nou dat album waar iedereen het over had? Maar ik hield vol. Toen ik het album voor de vierde keer luisterde, kwam hij opeens keihard binnen.
Daarna heb ik het album letterlijk drie maanden lang op mijn iPod op repeat gehad. Ik ken weinig albums die je zo van seconde tot seconde bij je strot grijpen. De nummers zitten subliem in elkaar en hebben een dichtheid aan ideeën en melodieën die je eigenlijk alleen bij sommige klassieke muziek hoort. Na OK Computer heb ik uiteindelijk alle andere Radiohead-platen gekocht, waaronder ook hun meest recente album In Rainbows. Die komt qua genialiteit trouwens dicht in de buurt, maar OK Computer is zijn tijd vooruit en gaat voor mij net iets dieper.

Binnenkort deel 2!

Latest posts by Danny (see all)