Master’s Choice: Perquisite (Deel 2)

Perqbanner

Perquisite wordt vaak in één adem genoemd met zijn voormalige partner in crime Pete Philly, waar hij een paar jaar geleden hits als Mystery Repeats en Time Flies mee scoorde. Maar ook solo redt hij zich prima, want met de tijdloze producties op zijn recente debuutalbum Across onderstreept Perq zijn talent. De tweede single en videoclip Dreams Of Gold van dit album zijn net uitgebracht.

Voor RELOAD dook de 28-jarige producer in zijn eclectische platenkast om antwoord te geven op de moeilijkste vraag die je aan een muziekliefhebber kan stellen: wat zijn je tien all time favorite albums en waarom? Check de hele feature in ons nieuwe nummer, of lees deel 1 hier. 

06. Reflection Eternal – Train Of Thought (2000)

Dit is een van de albums waarbij ik het langst heb uitgekeken naar de release date. Ik volgde Talib Kweli al sinds de eerste track waar ik hem op hoorde. “Manifesto” was dat, die in 1998 uitkwam als B-kant van de Mos Def-single “Body Rock”. Talib viel mij meteen op door zijn vlijmscherpe delivery en vanaf dat moment bleef ik hem volgen. Het was de tijd waarin ik zelf veel draaide als dj en ik mijn eigen schoolfeestjes organiseerde waarop we strictly hiphop draaiden. Train Of Thought is gemaakt op het hoogtepunt van zowel Talib’s als Hi-Tek’s creativiteit. Tracks als “Too Late” en “Memories Live” horen wat mij betreft nog steeds bij de mooiste hiphop tracks ooit gemaakt. Uiteindelijk heb ik ook weten te regelen dat Talib meedeed op het eerste Pete Philly & Perquisite-album, op ons nummer “Hope”. Dat was voor mij persoonlijk echt een mijlpaal, om op gelijk niveau samen te werken met een van je helden.

07. Winanda Del Sur – Suite Para Violeta (2001)

Via mijn ex-vriendin, die Chileens is, ben ik destijds in contact gekomen met Chileense folkloremuziek en met de muziek van Violeta Parra die op deze plaat vertolkt wordt. Winanda del Sur is grappig genoeg zelf Nederlands, maar ze zingt de muziek van Violeta Parra misschien nog wel met meer overtuiging dan zijzelf. Violeta Parra was een sociaal geëngageerde zangeres/gitariste, die uiteindelijk in 1966 zelfmoord pleegde. Haar muziek is supermelancholisch en dat klinkt op deze plaat mooi door in de prachtige arrangementen van Patricio Wang. Het album heeft voor mij persoonlijk een connectie met mijn ex en de periode dat ik met haar was, omdat zij me kennis liet maken met deze muziek.

08. Kings Of Convenience – Quiet Is The New Loud (2001)

Toen ik dit album voor het eerst hoorde, een jaar of twee geleden, betekende dat voor mij het begin van een periode waarin ik een jaar lang heel veel naar singer-songwriters ben gaan luisteren. Het mooie aan dit album is dat de nummers erop heel minimaal zijn qua instrumentatie. Soms hoor je alleen een gitaar en twee zangstemmen, maar toch blijft het boeien en heel erg ‘af’ klinken. Dat kun je je alleen maar permitteren als de nummers zelf heel sterk zijn en dat is dan ook het geval. Het zijn stuk voor stuk liedjes om bij weg te dromen. Ultieme koptelefoonmuziek.

09. The Black Keys – Rubber Factory (2004)

Dit is echt een plaat die ik het liefst lekker hard aanzet als ik een flink stuk moet fietsen. Eigenlijk is dit album qua songwriting niet eens zo bijzonder. De redenen dat deze plaat in mijn lijstje staat, zijn de uitvoering en de sound. Die is superranzig en gruiziger dan je ooit gehoord hebt, met over zijn nek gaande gitaren en zanglijnen. Alsof alles ergens in een afgeragde garage is opgenomen, wat waarschijnlijk ook zo is. Met tracks als “Girl Is On My Mind” en “All Hands Against His Own” is dit een erg inspirerende plaat voor mij. Ik ben natuurlijk nooit van de cleane producties geweest, maar deze plaat heeft me alleen maar bevestigd in het idee dat een beetje ranzigheid op zijn tijd nooit kwaad kan.

10. Benjamin Herman – Campert (2007)

Dit is sinds de release in 2007 mijn favoriete jazzplaat van Nederlandse bodem ooit gemaakt. Ik ken Benjamin sinds ik 18 ben. Hij kwam toen een keer langs in mijn – toen nog – slaapkamerstudio om te soleren over een paar van mijn beats. Die solo’s heb ik uiteindelijk gebruikt op mijn eerste EP Outta Nowhere, die in 2001 uitkwam en een groot succes was in Japan. Daar is het voor mij eigenlijk allemaal begonnen. Sindsdien hebben Benjamin en ik nog vaak samengewerkt. Dit album vind ik vooral erg bijzonder vanwege de sfeer. Het heeft een soort spannende melancholie over zich die heel filmisch is. Dat komt ook door de geweldige muzikanten die er naast Benjamin op meedoen, zoals Gideon van Gelder en Kasper Kalf. Kasper is ook jarenlang onze vaste Pete & Perq bassist geweest.

Latest posts by Danny (see all)