Rob Maatman, Nassim Guammaz en Douwe Macare shinen prominent in de nieuwe Sportlife Vibes-reclame. Het artwork maakt het geheel visueel nog aantrekkelijker. De 33-jarige Rotterdamse illustrator Lucky Dubz was verantwoordelijk voor het artwork dat slim inspeelt op de locatie en de ‘vibe’ van de commercial. RELOAD wilde weten hoe het tot stand kwam.

Wat is Lucky’s signature style?
Qua stijl lijkt veel van mijn werk semi-digitaal, toch teken ik alle lijnen op papier. Lekker rauw met inkt bezig zijn vind ik heerlijk. Een realistische vorm is belangrijk, maar ik ben allergisch voor fotorealistische illustraties. Zeg nu eerlijk, wat is de toegevoegde waarde als het artwork hetzelfde is als de foto? Het is voor mij continu een uitdaging om de juiste balans te vinden. Illustrator is voor mij een modern kleurenpalet. Met een realistische uitstraling en rauwe feel heb ik inmiddels mijn herkenbare stijl ontwikkeld.

Je komt van oorsprong uit de graffitihoek?
Ik kwam in aanraking met graffiti toen ik 9 jaar was. Tot ergens midden twintig ben ik er fanatiek mee bezig geweest. Muren trokken me nooit zo, ik ging altijd voor treinen. Die bewegen tenminste van locatie naar locatie. Dat was redelijk hardcore, maar over dat verleden zal ik maar niet teveel zeggen, haha. Die graffitimentaliteit zie je nog steeds wel terug in mijn werkmentaliteit.

Wat bedoel je met ‘die graffitimentaliteit’?
Zichtbaarheid speelt nog altijd een grote rol in mijn werk. Ik ben nu bijvoorbeeld bezig met flyers voor Club Djoon in Parijs. Het voelt goed om te weten dat mijn werk door heel Parijs te zien zal zijn. Je werk is op die manier zichtbaar, net zoals waar je met graffiti op treinen naar streeft. En als graffitischrijver weet je wat hard werken is en hoe je het best presteert onder druk, dus ik ben niet bang om een paar nachtjes door te werken om een deadline te halen.

Ga je tegenwoordig nog steeds de straat op voor wat illegale pieces?
Nee, dat doe ik niet meer. Ik heb een zoontje van zes en ik ga niet meer riskeren om een weekend vast te zitten vanwege graffiti. Daarom heb ik die hardcore periode achter me gelaten. Ik haal nu de kick uit mijn opdrachten. Als ik mijn flyers door de stad zie liggen, of als ik bijvoorbeeld de Sportlife Vibes-commercial voorbij zie komen op tv, dan geeft me dat een vorm van voldoening.

Moest je nadenken of je mee zou werken aan de Sportlife-campagne, of was het een no brainer?
Ik was meteen enthousiast toen ik over de commercial hoorde. Vooral toen ze vertelden dat Billy Pols verantwoordelijk was voor de regie, die kende ik al van bijvoorbeeld zijn korte skateboarddocumentaire Plank. Ik vond de beelden erg vet, dus ik heb meteen besloten om mee te doen.

Wacht, de reclame was al klaar voordat jij met het artwork begon?
De beelden waren wel al geschoten, maar chronologisch klopte het nog niet. Het lijkt misschien alsof ik het hele ontwerp op de muur heb geschilderd, maar het is er bij de postproductie ingezet. Oorspronkelijk is de grootte van het ontwerp maar een A4’tje. Natuurlijk wel op schaal, maar dat kleine beeld is daarna in de commercial geplakt.

Hoe is je illustratie voor Sportlife tijdens het proces ontwikkeld?
Mijn eerste voorstel was vooral gebaseerd op de impact van de skaters en de frisse smaak van de kauwgum, omdat de skaters ‘in’ het artwork springen. Maar het oorspronkelijke ontwerp was te rauw. Ik had er veel expressie in verwerkt. Als je een kauwgum in je mond gooit, dan trek je geen neutraal gezicht; dan heb je een bepaalde gezichtsuitdrukking. Het eerste ontwerp illustreerde dit. Het gezicht was lekker rauw en ongeschoren, maar dat was niet ‘fris’ genoeg; een belangrijk aspect voor een kauwgummerk.

Wat vind je van het uiteindelijke resultaat in de reclame?
Illustraties maken voor reclames betekent concessies doen; dit was zo’n klus. Ik lever nooit iets af waar ik niet tevreden over ben of waar ik niet achter sta. Maar persoonlijk vond ik de eerste illustratie beter. Het was voller qua kleur, de illustratie was rauwer en er zat echt expressie in het gezicht. Dat mis ik een beetje in de uiteindelijke versie. Maar ik begrijp waarom voor het uiteindelijke ontwerp is gekozen. Over het huidige artwork ben ik ook tevreden.

Kun je iets van jouw hand noemen waar je helemaal tevreden over bent?
Ik ben erg tevreden met de flyers die ik heb gemaakt voor de Strange Fruit-feesten met Theo Parrish en DJ Benji B. Parrish staat bekend als één van de oprichters van de Detroit techno/house sound, terwijl hij oorspronkelijk helemaal niet uit Detroit komt. Vandaar het masker. Omdat Detroit bekendstaat om zijn auto-industrie en hij zelf aan illegale street races meedoet, heb ik elementen van Cadillacs in de illustratie verwerkt. Nu wil ik mij even verder ontwikkelen in deze vorm totdat ik er weer klaar mee ben.

Naast deze Sportlife-reclame, waar kunnen mensen je nog meer van kennen?
Qua commercieel werk heb ik het logo van Scoots and Helmets op TMF gemaakt, ik heb meegewerkt aan een reclame van OCE Printers en een paar jaar geleden heb ik de zendervormgeving van Nickelodeon gemaakt. En wat veel mensen niet weten, is dat ik het artwork voor Kempi’s album Du Zoon heb gedaan.

Waar ben je op het moment mee bezig?
Ik ben samen met een vriend bezig met het opzetten van een kledinglijn. BangOver heet het. Ons eerste product wordt een serie design laces voor sneakers. Veters met toffe designs en packages. Ik heb veel verschillende dingen gedaan qua vormgeving, maar package design is echt een nieuwe uitdaging. Dat is ook de reden waarom de ontwikkeling van dit project zo lang duurt. Ik heb er weinig ervaring mee, maar ik wil hard komen. Naast veters gaan we shirts uitbrengen en dat breiden we later misschien uit met truien, jassen en andere dope items. Het speelt al een paar jaar, maar dit jaar wil ik echt gaan rocken.

Lees het interview in RELOAD #53.